Jak przygotowywać nawierzchnie żwirową, aby była wytrzymała i spełniała te najbardziej istotne zadania?

przez | 26 lipca 2021
Nawierzchnie ze żwiru charakteryzują się naturalnym wyglądem, doskonale skomponują się z roślinnością. Dość prosto je wykonać, koszty zaś – porównując z innymi nawierzchniami – są dosyć niskie. Można w związku z tym z nich robić ścieżki, place i podjazdy.
Duża liczba ludzi jednak rezygnuje z budowy takich nawierzchni obawiając się tego, że mają one dość niską trwałość. Niepotrzebnie, ponieważ właściwie wykonane są wytrzymałe i są najlepsze do wykonania twardej powierzchni gruntu w ogrodzie. Stosowane do ich stworzenia wysokiej jakości kruszywa łamane wybierane są starannie, ażeby poradzić sobie w różnych warunkach.

Do budowania nawierzchni żwirowej często używa się kruszyw o ostrych, nieregularnych krawędziach, będą się one doskonale klinowały. Może więc to być gres, tłuczeń albo żwir, prócz rzecznego, bo jego ziarna mają zaokrąglone powierzchnie, więc źle się klinują. Taka powierzchnia jest bardzo mało stabilna, trudno się po niej chodzi. Z tego samego względu nie powinniśmy używać otoczaków. Grubość nawierzchni jest zależna od jej przeznaczenia, jak również rodzaju gruntu, to znaczy im większe są przewidywane obciążenia lub mniej przepuszczalny jest grunt, to większa powinna być grubość. Nawierzchnia ze żwiru, po której będą przemieszczały się pojazdy osobowe, powinna zostać zrobiona z trzech-czterech warstw. Jednakże powierzchnia, po której będziemy jedynie chodzić może położyć jedną-dwie warstwy. Ważne, aby w każdej z tego typu warstw były kruszywa łamane o zróżnicowanej granulacji, co sprawia, że ziarna dobrze się razem zaklinowują. Gdy układamy nawierzchnię musimy przestrzegać tego, iż każda następna warstwa w głębi ziemi powinna mieć większe uziarnienie kruszywa.

Może być tak, iż na ścieżce będzie zbierać się woda. Dzieje się tak, kiedy grunt jest nieprzepuszczalny, a zalegająca na ścieżce woda opadowa nie chce wsiąknąć przez długi czas. W takiej sytuacji możemy pod powierzchnią, na głębokości około 50 centymetrów zakopać rurki drenarskie, ażeby odprowadzić wodę do rowu do melioracji czy stawu.

Jak woda (jonizatory wody) będzie się zbierać w zagłębieniu terenu, poprzez które przechodzi ścieżka, to warto w najniższym punkcie wykopać studnię chłonną dochodzącą do położonej niżej warstwy oraz wypełnić ją tłuczniem kamiennym. Tego typu kruszywo należy kupować w specjalistycznych sklepach, w miejscach gdzie również możemy zakupić innego rodzaju mocne surowce, takie jak na przykład glina ceramiczna.